Οι Κοινωνικές Δομές του Καπνικός Σταθμός Κατερίνης έλαβαν για το έτος 2025 οικονομική στήριξη ύψους 16.700 ευρώ από το Athénée de Luxembourg και παρουσιάζουν δημόσια, με πλήρη, αναλυτική και καθολική λογοδοσία, την ετήσια οικονομική τους έκθεση.
Σε μια χώρα που έχει εκπαιδευτεί να συμβιβάζεται με τη διαφθορά, την αδιαφάνεια και την πολιτική ανευθυνότητα, τέτοιες πράξεις δεν είναι απλώς θετικές. Είναι ανατρεπτικές. Και υπενθυμίζουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη εργαλείων ή γνώσης, αλλά η έλλειψη πολιτικής βούλησης.
Οι άνθρωποι του Καπνικού Σταθμού Κατερίνης ανήκουν σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία που δεν περιμένει «μεταρρυθμίσεις», δεν κρύβεται πίσω από θεσμικές προφάσεις και δεν διαχειρίζεται το κοινό χρήμα ως ιδιοκτησία. Και ακριβώς γι’ αυτό εκθέτουν — κυβέρνηση, κόμματα, θεσμούς.
Η στάση τους δεν είναι απλώς έντιμη. Είναι προκλητική. Γιατί αποδεικνύει ότι όσα ακούμε επί δεκαετίες για «διαχρονικές παθογένειες του κράτους», «γραφειοκρατία» και «δυσκαμψία της διοίκησης» δεν είναι τίποτα άλλο από πολιτικά άλλοθι. Το πολιτικό σύστημα βολεύεται μέσα σε αυτά, τα ανακυκλώνει και τα επικαλείται κάθε φορά που καλείται να λογοδοτήσει — και κάθε φορά που ένα νέο οικονομικό σκάνδαλο προστίθεται στον μακρύ κατάλογο της ατιμωρησίας.
Όταν όμως μια κοινωνική δομή, χωρίς κρατική ισχύ, χωρίς θεσμική ασυλία και χωρίς προνόμια, μπορεί να λειτουργεί με απόλυτη καθαρότητα, τότε η ηθική και πολιτική γύμνια της εξουσίας γίνεται αδιαμφισβήτητη. Όχι με καταγγελίες, αλλά με το πιο ενοχλητικό επιχείρημα: το παράδειγμα.
Διάβασε τον Οικονομικό Απολογισμό
Αυτό αποτυπώνεται με ακρίβεια στον οικονομικό απολογισμό που παρουσιάστηκε στο Athénée de Luxembourg. Έναν απολογισμό απλό, αναλυτικό και πλήρως τεκμηριωμένο, όπου κάθε ευρώ είναι καταγεγραμμένο με παραστατικά, ημερομηνία και σκοπό.
Το γεγονός ότι ο απολογισμός αυτός δεν έμεινε σε κάποιο συρτάρι, αλλά προβλήθηκε σε σχολικές αίθουσες, στο διδακτικό προσωπικό και στον σύλλογο γονέων, μετατρέπει μια διοικητική διαδικασία σε πράξη πολιτικής παιδείας. Οι μαθητές δεν βλέπουν απλώς μια δωρεά. Βλέπουν και διδάσκονται πώς μοιάζει η ευθύνη, πώς μοιάζει η λογοδοσία και —κυρίως— πώς μοιάζει η δημοκρατία όταν δεν είναι κενό σύνθημα.
Και εδώ γεννιέται η σύγκρουση με την ελληνική πραγματικότητα. Διότι όταν μια κοινωνική δομή μπορεί να παρουσιάζει δημόσια και ειλικρινά πού πήγε κάθε ευρώ, καταρρέει το αφήγημα της «πολυπλοκότητας» που χρησιμοποιείται για να συγκαλύπτει την κατασπατάληση δημόσιου χρήματος. Φωτίζεται η κανονικοποίηση της αδιαφάνειας. Και αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόβλημα: όχι η αδυναμία ελέγχου, αλλά η σκόπιμη απουσία δικαιοσύνης και απόδοσης ευθυνών.
Αυτός ο τρόπος λειτουργίας δεν είναι απλώς ορθός. Είναι επικίνδυνος για τη διαφθορά. Και γι’ αυτό πρέπει να στηριχθεί. Όχι ως φιλανθρωπία. Όχι ως εθελοντισμός. Αλλά ως συνειδητή πολιτική στάση.
Η κοινωνία των πολιτών δεν έχει πια το άλλοθι της ουδετερότητας. Ή θα σταθεί δίπλα σε τέτοια παραδείγματα ή θα συνεχίσει να είναι συνένοχη, με τη σιωπή της, σε ένα σύστημα που επιβιώνει μέσω της συγκάλυψης, της ατιμωρησίας και της απαξίωσης της δημοκρατίας.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για κοινωνικές δομές. Μιλάμε για παράδειγμα ζωής. Για έναν τρόπο σκέψης που μπορεί και πρέπει να εμπνεύσει τη νέα γενιά. Να δείξει ότι υπάρχει άλλος δρόμος.
Αν αυτός ο δρόμος γίνει συλλογική επιλογή, τότε ίσως —επιτέλους— να ξημερώσει μια διαφορετική ημέρα για τον τόπο μας.
Όχι από τα πάνω.
Από εμάς.
Κατερίνη, 19 Ιανουαρίου 2026
Ηλίας Τσολακίδης